O kadar küçüğüm ki henüz,o kadar savunmasızım ki...Dayanabileceğim bir duvarım olmadı hiç...Ben örmeye çalıştıkça onlar yıktılar.Hep dışardakilerdi zaten içeriye girmeye çalışanlar.Bende yüzlerine kapattım kapıları.Artık ne sevmeyi istiyorum ne de sevilmeyi!Çünkü hep yarıda kaldı sevmelerim ve hep sahteydi sevenlerim.Sürekli beynimi bulandırdı bu medcezirlerim.Hepsi onlar yüzündendi.Hiç ihtiyaç duymadım onlara.Onlar hiç izin vermedi kendimi bulmama.Uzun zaman oldu ben benden gideli.Fazlasıyla yordu beni bu incinmeler,incitmeler.Tek renkli bir çiçek bitmez oldu bu behçemde ve tek bir gülücük nasip olmadı yüzüme halbuki o kadar çok çabalamıştım ki rengi bulacağım diye o kadar umutlanmıştım ki belki karanlıktan kurtulurum diye...Boşa giden bunca zamandan geriye kalan sadece yalnızlıklarım oldu.Nice aptallar tanıdım beni her defasında yarı yolda bırakan,yıkan...Ama en aptalı bendim sanırım.Aptaldım çünkü hiçbir savunmam olmadığı halde bu kör gözlere aldırmadan elimde çatalla koca bir ejderhayla savaşmaya kalktım.Ve zaman geçtikçe şunu çok iyi anladım,elimde kalan tek şey negatiflikmiş.Yaptığım şeyin doğru olduğunu düşünsemde karşımdakini yargıladığım için özür bile diledim.Evet belki çok hata yaptım ama hiçbirisi bana yapılan hata kadar ağır değildi.Ne olursa olsun aldandığım kadar aldatıldım.Kıymadım,kendime kıydığım kadar ve şimdi duyduğum tek söz''SUÇLUSUN''oldu suçluyum öyle mi???Yapılanlar,yaşatılanlar karşısında artık sevmeye mecali kalmamış kalbi kırık kör prensesim ben!
Kilit vurdum gönlüme,baharla birlikte yeşeren umutlarımı,karanlık mağaralarda yarasalara hediye ettim.Bundan sonra hiç kimse sevdadan yana hiçbir şey bekleyemez benden.Mutluluğa ezelden kapalı gönlüm.Ben hamal değilim hep kahrını taşıdım ömrün alın artık diyorum alın sevdanın acılarını paylaşın!!!
SAHTE HERŞEY SAHTE!!!
hayat meleği
12-11-2006, 23:46
Normal
Benzer Konular 
