neslihan 1903

Son birkaç gündür İstanbul’da bahar kendini iyiden iyiye hissettirmeye başladı.


Etrafta felaket senaryoları yazılmasına rağmen, ilkbaharın gülümseyen yüzünü


görmek, içimizi ısıtan ılık bahar havasını teneffüs etmek çok güzel bir duygu…


Tabiatın uyanışı bana oldum olası insan ömrünü anımsatmıştır


Doğum, yaşam ve ölüm…


Ömrümüzde tıpkı mevsimler gibi değil mi?


Gün olur ilkbahar mevsimi gibi yeniden doğarız,çiçekler açar ömrümüzde, saf berrak ve aydınlık yarınlardır umutlarımız, beklentilerimiz…Ilık bahar rüzgarları eser yüreğimizde…


Gün olur yaz mevsimi gibi bunaltıcı sıcaklar hakim olur yaşamımıza,bu bunalımlardan serin, ferahlatan diyarlara kaçmak isteriz…

Gün olur sonbahar mevsimi gibi ömrümüzden hazan yaprakları dökülür birer birer…Sonbahar hazandır, hüzündür, yalnızlıktır…Dalından her düşen yaprak, sona yaklaşıldığının habercisidir adeta…


Gün gelir hoyratça kullandığımız zamana sitem ederiz. Geriye dönün seneler diyesi gelir insanın…Oysaki bencilce, acımadan, insafsızca kullandığımız zaman mı suçludur, yoksa kendimiz mi? Bunun sorgulamasını bile yapamayacak kadar aciz hissederiz kendimizi…


Ve kış kapıdadır…


Kış mevsimi sondur, bitiştir, ölümdür, yaşama vedadır, geri dönüşü olmayan ebedi yoldur…


Keşke hazanlar, ayrılıklar,vedalar,yalnızlıklar, çaresizlikler, umutsuzluklar hiç yaşanmasa…,


Keşke insan ömründen ilkbaharlar hiç eksilmese…
_ALINTI_

__________________
Kalbimi durduran AŞK'ın olsun...


Hayat bilmeli ki aslolan,ölümün gözlerine yaşarken bakabilmektir.Hayat bilmeli ki aslolan,kalbinin gerçek sahibine sımsıkı tutunmaktır...!