neslihan 1903

''Yüreğim, çıkmaz sokak,
Uğrayıp kaçmak olmaz
En tepedeki konak,
Senindir kal!''demiştim

Demiştim ki;''bu sokakta her sabah,
Umut teknelerine yelken dikilir
Vira bismillah...''

''Çocuk sesleri yükselir göğe
En çok O'nlar sever sevilmeyi
Ve berrak gülücükleri,
Açtırır katmer katmer gelincikleri''

Demiştim ki;''bu sokakta her akşam,
Zembille taşınır alınteri...
Dumanı tüter üstünde,
Misler kokarak...''

''Pencereler kapanmaz,
Soğuk yüzlü asma kilit takılmaz kapılara
Ve dikenler üremez kaldırımlarında,
Yürüsende yalınayak...''

''Yaşlılar var''demiştim...
Toprak nineler...çınar dedeler
Buyur edilir sevgi sofralarına,
Yüzlerine gam düşürülmez...''

''İnsanlar var''dedim ya;
''Renk renk,çeşit çeşit...
Ve sokak çeşmesinde sebil sevgi
Bir tas ona, bir tas buna...''

''Yüreğim çıkmaz sokak
Afet olmadıkça yıkılmaz,
Can çıkmadan çıkış olmaz''demiştim
Kaldığın için''teşekkürler sevgilim''

Özlem Pala

Sanma Ki Terkedildin

Kapı arkasında eskimiş ceketim;
Bir hırkam bir lokmam bir de sen vardın.
Ekim öğlesinde uzattığım ellerim,
Sıcacıktın,yumuşacık,birtek sen sardın.
Ne fırtınalara ne tipilere dayandık.
Islandık,savrulduk,mevsim hazandı.

Hani, külhanbeyli yürürdük caddelerde...
Gençliğimizde, ne kadar da havalıydık.
Eskidik,yıprandık,yaralandık.

Otobüs duraklarında,saatlerce
Ne beklettik geleni ne uğurladık
Gelen kaldı...giden giderken bıraktı kendini.
Güldük de ağladık da ama sağlamdık,
Hiç belli etmedik darlığımızı...

Hele sen! sendeki mağrur duruş...
Gururluyduk,saymadık mı insanlarımızı?
Sevmedik mi doğanın suyu sevdiği kadar?

Of!...neler geldi başımıza neler...
En hini çıkmadı mı elli kere karşımıza?
Sırtımızı hiç yaslamadık bir başkasına.
Gün oldu,iki sandalyeyi kavuşturup,
Uzandık...rüyalar kasabasına.
Hayaller kurup kahkahaya gark olmadık mı?
Yılları omuzlanıp, en halisinden,
Yokuş aşağı yuvarlanmadık mı?
Alaylı gözlere aldırmazdık hatırla!
Hatırla...günbatımı sancılarını...

Şimdi neden boynu bükük duruşların?
Ah!...dilin olaydı da bin kelimeye dem tutaydın.
Deseydin,hatırlayamadıklarımı...
Ya da,hafızamın reddine uğrayanlarımı.
Yanlarımızı boş bırakanlardan konuşaydık,
Canlarımızı yakanlara kızaydık,kavrulaydık,
Söveydik çamur sıçratanlara mesela...

Nasılda karanlıktan korkardık değil mi,
Titrerdik,sokulurduk birbirimize.
Hiç bakmadık yüksekten,sakınırdık,
Zaten hiç o kadar yükseğe de çıkmadık...

Şimdi neden donuk donuk duruşların?
Ah!...içime işliyor hicranlı bakışların.

Yaşlandık,yıllandık,solduk,hırpalandık...
Albümlere saklandı deli dolu anlarımız.
Ne günler dizdik anılara,kimi yalpaladık.
Ama sevgili!...ama hiç ayrılmadık...

Şimdi neden sitemvari dalışların?
Terkedilmek şüphesi mi bu karamsarlık?
Sessizliğin sonsuz,sanki kör bir kuyu
O halde bak gözlerime de,
Bu ve sonraki geceler rahat uyu!
Vefasızlar diyarından geçmedi bu kadının yolu
Bil ki;anılar kokulu en güzel yerindesin...
Kapı arkasında eskimiş ceketim,
Seni eskiciye vermeyeceğim!

Özlem Pala

Duy Beni

Bütün gece, resmini çizdim durdum,
Tıpkı sen! Abartısız...
Bütün kelimeleri sıfatsız,
Çalakalem yüzüne vurdum.

Yırtsam atsam,
Bakılı kalırdın gözlerime.
Buruştursam,
Takılırdın beynime.
''Yaksam'' dedim,
Dokunamam, dokunmam küllerine.

Şekillendirdiğimin aksine,
Önce dudaklarını sildim,
Yalanların sustu.
Sonra kaşlarını,
Öfkem durdu.
Saçlarını tel tel sildim riyasız...
Duy beni!
Duydun mu?
Gözlerini sildim,
İhanet öldü.
Kirpiklerini sildim,
Hançer düştü.
Gamzen...ah! O gamzen
Hani var ya o kuyu...
Duy beni!
Duydun mu?

Bir kalemde çizdim seni,
Şekillerin en güzeli sandım.
Bir kalemde sildim,
Hiç ağlamadım.
Hiç ağlamadım.
Kâğıt neden ıslandı,
Hiç anlamadım.

Özlem Pala

__________________
Kalbimi durduran AŞK'ın olsun...


Hayat bilmeli ki aslolan,ölümün gözlerine yaşarken bakabilmektir.Hayat bilmeli ki aslolan,kalbinin gerçek sahibine sımsıkı tutunmaktır...!